“Buenos Aires, ik ben groot fan van je”

rsz_img_0295_1

Een paar dagen sightseeing in Buenos Aires doet mij op slag verliefd worden op deze miljoenenstad. Blonde mensen komen nauwelijks voor in het straatbeeld, maar Argentijnse vlaggen en blokzolen scoren hoog. Blokhakken, blokslippers en blokschoenen overigens ook. Roken is hot, straten zijn schoon, borstvoeding geven we lopend, nette rijen bij bushaltes, groepjes honden onder begeleiding van sexy dogsitters en een overload aan taxi’s. De stad is overzichtelijk ingedeeld in blokken en er is plenty groen op straat in de vorm van parken, bomen en plantenbakken.

 

beschilderde huizen in La Boca

beschilderde huizen in La Boca

Deze stad is divers. En van alle markten thuis! In de wijk La Boca kijk je je ogen uit naar gekleurde huisjes en worden huizen versierd met schilderkunst en graffiti. Vier generaties in willekeurige volgorde rollen of lopen je voorbij en zijn gekleed in Lionel Messi outfit. Dankzij stadion Boca Juniors is soccer the bomb. Voetbal betekent hier echter ook een keiharde mentaliteit, corruptie, geweld en macht. Wedstrijden zijn op zaterdag en er vallen wel eens doden. Als dametje alleen (ook al zou ik voor local door kunnen qua uiterlijk) lijkt het me voor nu geen goed idee om een kaartje te kopen.

 

stadsbegraafplaats Cementario de la Recoleta

stadsbegraafplaats Cementario de la Recoleta

De chique wijk Recoleta is bekend van Cementario de la Recoleta; een indrukwekkende begraafplaats midden in de stad (heeft veel weg van Père-Lachaise in Parijs) waar o.a. Evita begraven ligt. Eva Maria Duarte de Perón was de tweede echtgenote van de Argentijnse president Juan Perón en dus first lady. Een machtige en invloedrijke dame en nógal populair onder de arbeidersklasse van Argentinië in de jaren 50. Het is hier mooi, rustig en vredig.

 

Voor iedereen die zich graag bezig houdt met fashion en interieur, please visit Palermo. Een hele fijne buurt met mooie en exclusieve winkels, hippe restaurantjes en bars met gezond eten en prachtige Argentijnen. Palermo Soho bestaat ook en doet zéker niet onder voor de Amerikaanse versie ;).

 

Dwaze Moeders op Plaza de Mayo

In het centrum verbaas ik me over een zalmroze (!) Tweede Kamer en aanschouw ik de Dwaze Moeders die na jaren verdriet iedere donderdag in stilte demonstreren tegen de verdwijning van 30.000 mensen (voornamelijk mannen) tijdens de Vuile Oorlog in de jaren 70. Ik drink cocktails op stand in het moderne Puerto Madero en word regelmatig van m’n sokken gereden als ik mijn focus op straat verlies dankzij majestueuze en statige gebouwen.

 

 

IMG_0564

dansend tangopaar op straat in San Telmo

In de barrio (= wijk) San Telmo word je getrakteerd op tangomuziek en dansers beoefenen hun passie op straat. Wij Hollanders kunnen nog wel wat leren van deze hartstochtelijke en stijlvolle duo’s. En een absolute must see voor als je op maandag in BA bent, is een optreden van La Bomba de Tiempo: een percussiegroep zoals je nog nooit gezien hebt. Een open fabrieksterrein omgeven door industriële panden en een eenvoudig podium zorgen voor een bijzondere setting na zonsondergang. Ieder concert is uniek en magisch, want er wordt altijd geïmproviseerd door 16 slagwerkers nat van het zweet. De energie die hier los komt is onbeschrijfelijk!

 

IMG_1054

asado = sappige geroosterde stukken vlees

 

 

Maar aan al het goede komt een eind en het moment is daar om deze prachtige stad te verlaten. Er is regen voorspeld en hoe gaaf deze metropool ook is, er staat nog veel meer op mijn verlanglijstje om hier in Argentinië te bezoeken. Ik trek mijn meest classy pak aan voor een polowedstrijd en trakteer mezelf op een sappige en malse steak en verrukkelijke wijn terwijl ik mijn Spaans oefen met yuppen op het terras. Rondom gelukkig en tevreden.

 

De volgende ochtend komt de regen dus met bakken uit de hemel. Niet zomaar een buitje, nee… het gekletter op het dak van de schattige B&B klinkt zelfs een beetje angstaanjagend. Er staan pannen op de vloer voor de lekkages, de eigenaar loopt paniekerig in het rond en het licht hapert. Mijn vertrek richting busstation heb ik inmiddels al meer dan een uur uitgesteld in verband met deze bui, maar ik kan me nog meer vertraging niet veroorloven. Dan maar een nat pak. Toen ik buiten kwam zag ik pas écht wat voor chaos het was. Autobanden waren niet meer zichtbaar zo hoog staat het water, stoplichten werkten niet meer en oversteken leek op afzwemmen. Eenmaal in de stadsbus had ik gelukkig een uur om iets te bedenken voor de volgende uitdaging, namelijk tien minuten lopen naar de immense bus terminal. Gedurende mijn reis in Mexico tijdens het regenseizoen is gebleken dat een flight bag ook prima functioneert als raincover, dus ik bereid me voor op de hoos die ik weer tegemoet ga.

 

Bijna zo ver om uit te stappen (backpack op m’n rug en rugtas voorop, gecoverd door grote zwarte zak met flap boven m’n hoofd), staat het water inmiddels zo hoog dat het via de deur van de bus binnen komt. Er zit maar een ding op, want ik móet naar buiten… Dus zo gebeurde het dat ik met mijn linkerhand de flap voorop probeerde vast te houden (windvlagen vergeten we voor het gemak), met de andere hand m’n bergschoenen onder deze flap probeer droog te houden en op blote voeten met water tot m’n knieën (dit is niet overdreven) uitstapte en aan mijn wandeling richting busstation Retiro vertrek :-).

 

Ik hoor jullie denken… Waarom waren die schoenen zo belangrijk? Ik ben namelijk meerdere keren gewaarschuwd voor het stukje ‘niemandsland’ richting en op het busstation. Het principe ‘wat je vindt, mag je houden’ geldt voor iedereen en zwervers, bedelaars en zakkenrollers zijn hier goed vertegenwoordigd. Niet echt een geschikte plek om als verzopen kat in m’n backpack te graven naar droge vervanging. En met het vooruitzicht op een lange busreis, was ik bijzonder in mijn nopjes met droge en warme schoenen.

 

Het openbaar vervoer in dit land is goed geregeld en er zijn verschillende types bussen en prijzen die je kunt boeken voor de lange afstanden. Ik nestel mij op een zachte stoel bij het raam en word welkom geheten door het buspersoneel. Ik smul van suikercroissantjes die ik in mijn koffie verkeerd sop en verheug me op de volgende stop.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *